۱۳۴۶)

• نه فروردين ماه به دنيا آمدم.

۱۳۶۷)

• وارد گروه تئاتر دانش‌گاه شدم.

۱۳۶۸)

• اولين نمايش‌نامه‌ی زنده‌گی‌م را نوشتم، نمايش‌نامه‌ای‌ به نام بازگشت.
• آذرماه. بازی در نمایش دوازده ماه نوشته‌ی ساموئل مارشاک و کارگردانی احمد مایل. یک ماه اجرا در تالار هنر.

۱۳۷۰)

• گروه تئاتر دانش‌گاه در سال ۱۳۶۹ از هم پاشيد. مركز هنرهای نمايشی دوره‌ي يك ساله‌ی آموزش تئاتر به سرپرستی زنده‌یاد استاد حميد سمندريان برگزار كرد. در اين دوره كارگردانی، نمايش‌نامه‌نويسی و بازی‌گری آموزش داده مي‌شد. من رشته‌ي بازی‌گری را انتخاب كردم به هوای اين‌كه بازی‌گری بعد‌ها برای نمايش‌نامه‌نويسی به دردم خواهد خورد. آن زمان اعتقادی به كلاس آموزش نمايش‌نامه‌نويسی نداشتم. خيلي زود شروع كردم به كارگردانی باز هم به هوای ‌اين‌كه بعدها برای نمايش‌نامه‌نويسی به درد خواهد خورد. در همين سال نمايش‌نامه‌ای نوشتم به نام از دوست‌ت دارم.

۱۳۷۱)

• وارد كلاس‌های خصوصی بازی‌گری زير نظر زنده‌یاد استاد مهين اسكويی شدم. نمايش‌نامه‌ی‌ كوتاهی‌ به نام پدر نوشتم.

۱۳۷۲)

• تحصيلات دانش‌گاهی در رشته‌ی حقوق قضايی سرانجام به پايان رسيد.
• دل‌م می‌‌خواست نمايش‌نامه‌هايی بر اساس مكان‌های دل‌خواه‌م بنويسم. نمايش‌نامه‌ی صدای گربه را نوشتم كه در پارك می‌‌گذرد. در همين سال نمايش‌نامه‌ای‌ هم نوشتم به‌نام يك دقيقه سكوت . هيچ ربطی به نمایش‌نامه‌‌‌ی دیگرم به همین نام ندارد که در سال ۱۳۷۸ نوشته‌ام. فقط نام نمايش و پايانی‌ تقريبن مشابه دارد.
• در نمايش گاليله نوشته‌ی‌ برتولت برشت به كارگردانی‌ فرهاد مهندس‌پور بازی‌ كردم.
• بهمن‌ماه: اجرای‌ خصوصی‌ نمايش‌ باغ‌وحش شيشه‌ای‌ نوشته‌ی‌ تنسی‌ ويليامز و ترجمه‌ی‌ حميد سمندريان، اين نمايش در تالار هنر اجرا شد و چند تن از اعضای‌ بسيج دانش‌گاه آزاد هنر كه تماشاگر كار بودند با اعتراض به اجرای‌ آن به عنوان يك كار غيرشرعی‌ و چاپ اعتراض خود در روزنامه‌ی‌ سلام و… باعث تعطيلی‌ تالار هنر و تغيير مدير اين تالار شدند.

۱۳۷۳)

• به‌ دلیل اجرای‌ خصوصی باغ‌وحش شيشه‌ای‌ دو ماه تحت تعقيب اداره‌ی‌ مبارزه با مفاسد اجتماعی بودم و در خانه‌ی‌ خودم زنده‌گی نمی‌‌كردم. به علت روند غيرقانونی تعقيب‌م بدون هيچ‌ابلاغيه و… خودم را معرفی نكردم تا اين كه ابلاغيه‌ی‌ قانونی‌ صادر شد و خود را معرفي كردم. به مجازات تعليقی‌ محكوم شدم.
• نگارش نمايش‌نامه‌ی‌ قرمز و ديگران كه باز هم در پارك می‌‌گذرد.
• شهريورماه: به ناچار خودم را براي خدمت سربازی‌ معرفی‌ كردم.

۱۳۷۴)

• نگارش نمايش‌نامه‌ي دل سگ بر اساس رماني به همين نام نوشته‌ي ميخائيل بولگاكف.
• به‌هم‌راه عباس زندباف چند نمايش‌نامه‌ ترجمه كردم: شب به‌خير مادر (نويسنده: مارشا نورمن)، اوليانا (ديويد ممت)، باغ‌وحش شيشه‌اي (تنسي ويليامز)، روز مادر (جي. بي. پريستلي)، ميخك‌هاي سرخ (گلن هيوز ).
• اسفندماه: انتخاب نمايش‌نامه‌ي شب به‌خير مادر براي كارگرداني و آغاز تمرين بدون اميد به اجرا. بازی‌‌گران: پانته‌آ بهرام و ريما رامين‌فر.

۱۳۷۵)

• ارائه‌ی نمايش‌نامه‌ی شب به‌خير مادر برای صدور مجور اجرا و اعلام مردودی نمايش‌نامه به دليل محتوای اثر كه مخاطب را به خودكشی علاقه‌مند می‌كند!!! اين نمايش را حداقل ۵۰ بار در زيرزمين خانه‌ی پدری پانته‌آ بهرام اجراي خصوصی كرديم خيلی‌‌ها: حميد سمندريان، بهرام بيضایی، مهين اسكویی، احمد آقالو، رضا كيانيان و… در اين زيرزمين اجرای ما را تماشا كردند و هيچ‌كدام خودكشی نكردند!!!!
• شهريورماه: پايان خدمت سربازی.
• اسفندماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی زمستان ۶۶.

۱۳۷۶)

• مرداد و شهريورماه: سرانجام توانستيم نمايش شب به‌خير مادر را مرداد و شهريور ماه در تئاتر شهر اجرا كنيم كه اولين حضور رسمی من به عنوان كارگردان در تئاتر كشور بود.
• بهمن‌ماه: اجراي نمايش زمستان ۶۶ در جشن‌واره‌ی تئاتر. برنده‌ی جايزه‌ی اول كارگردانی و جايزه‌ي دوم نمايش‌نامه‌نويسی. نمايش برگزيده‌ی هيات داوران.
• اسفندماه: تشكيل گروه تئاتر امروز. اين نام پيش‌نهادی من بود كه توسط اعضای گروه نمايش زمستان ۶۶ مورد استقبال قرار گرفت. از نام امروز خوش‌م می‌آمد و به خصلت ذاتی تئاتر اشاره داشت، تئاتری برای امروز، از جنس امروز و برای مردمان امروز. راست‌ش آن روزها دل‌م می‌خواست انتشاراتی هم به‌نام امروز تاسيس كنم و كتاب‌های جيبی البته كوچك‌تر از اين جيبی‌های معمول چاپ كنم كه هر كدام حاوی يك قصه‌ي زيبای جهان باشد. اولين داستان كوتاهی‌ هم كه در سر داشتم چاپ كنم نوشته‌ی آلبرتو موراويا بود: آه! زن‌ها! زن‌ها! اين داستان را به خاطر نام‌ش می‌خواستم اولين كتاب باشد. اسم قابل توجه‌ای است. در ضمن قصه‌ی بدی هم نيست، بخوانيد.

۱۳۷۷)

• تيرماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی رقص كاغذپاره‌ها
• بهمن‌ماه: اجرای نمايش‌ رقص كاغذپاره‌ها در جشن‌واره‌ي تئاتر، برنده‌ي جايزه‌ی دوم نمايش‌نامه‌نويسی و كارگردانی.
• اسفندماه: اجرای عمومی نمايش زمستان ۶۶ در تئاتر شهر، تالار كوچك، به مدت يك ماه.
• پانزده اسفند: دریافت جایزه‌ی بِه‌ترین کارگردانی از کانون ملی منتقدان برای کارگردانی نمايش رقص كاغذپاره‌ها.
• چاپ نمايش‌نامه‌ی زمستان ۶۶، انتشارات قصيده، به هزینه‌ی خودم.

۱۳۷۸)

• آبان‌ماه: اجرای عمومی نمايش رقص كاغذپاره‌ها به مدت يك ماه در تئاتر شهر، سالن سايه.
• تيرماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی يك دقيقه سكوت.
• بهمن‌ماه: كارگردانی نمايش پس تا فردا نوشته‌ی ريما رامين‌فر. برنده‌ی جايزه‌ی سوم كارگردانی در جشن‌واره‌ی تئاتر.

۱۳۷۹)

• مرداد و شهريورماه: اجرای عمومی نمايش‌های پس تا فردا و دل سگ به مدت يك ماه در تئاتر شهر، سالن چهار سو،
• آبان‌ماه: سفر به ايتاليا برای اجرای نمايش پس تا فردا در هفته‌ی هنر ايران.
• شش بهمن‌ماه: كارگردانی نمايش يك دقيقه سكوت. برنده‌ی جايزه‌ی سوم كارگردانی در جشن‌واره‌ی تئاتر.
• چهارده بهمن‌ماه: ازدواج با آيدا كيخایی

۱۳۸۰)

• خردادماه: جدایی از گروه تئاتر امروز.
• تمرین نمایش‌نامه‌ی از تاريكی.
• دي‌ماه: اجرای عمومی نمايش يك دقيقه سكوت به مدت يك ماه در تئاتر شهر، سالن چهارسو.
• بهمن‌ماه: نمايش‌نامه‌ی از تاريكی در مرحله‌ی بازبينی توسط اعضای بازبينی جشن‌واره رد شد. خب، من پيش از اين هر بار در جشن‌واره تئاتر برنده‌ی جايزه شده بودم، همين كافی بود كه ردشدن كارم خبر مهمی براي صفحه‌ی تئاتر روزنامه‌ها باشد. پوشش خبری خوب روزنامه‌ها اعضای هيأت بازبينی را واداشت براي اولين بار دست‌كم در آن سال‌ها برای دفاع از عمل‌كرد خود جلسه‌ای با مطبوعات بگذارند. آنان ادعا كردند هيچ كاری به علت مضمون رد نشده و كارهای رد شده ضعيف‌تر از كارهای پذيرفته‌شده بود كه البته دروغ می‌گفتند. تنها حرف راستی كه درباره‌ی كارم خواندم حرف حسين پاكدل بود. حسين پاكدل يكی از اعضای بازبينی در مصاحبه با روزنامه‌ی جوان گفت اجازه نمی‌دهد روی صحنه‌ی تئاتر زنا را تبليغ كنند. گرچه او نامی از من نبرده بود ولی بدون شك سخن‌ش درباره‌ی كار من بود، چون از تاريكی درباره‌ی زنا و مجازات زنا بود. من قسمتی از نمايش‌نامه را دادم كه در ماه‌نامه‌ی هنرهای نمايشی چاپ شد.

۱۳۸۱)

• دریافت جایزه‌ی بِه‌ترین کارگردانی از کانون ملی منتقدان تئاتر برای کارگردانی نمايش يك دقيقه سكوت.

تيرماه: بازنويسی‌ نمايش‌نامه‌ی ‌قرمز و ديگران برای شركت در جشن‌واره‌ی تئاتر. شباهت متن بازنويسی‌‌شده با آن‌چه كه در سال ۱۳۷۳ نوشته‌ بودم در حدود سه يا چهار صفحه است.

• بهمن‌ماه: اجرای قرمز و ديگران در جشن‌واره‌ی‌ تئاتر. همه‌ی بازی‌گران به‌خاطر بازی‌ هم‌آهنگ جايزه‌‌ی‌ مشترك گرفتند.

۱۳۸۲)

• خردادماه: اجرای نمايش‌نامه‌خوانی از تاريكی در خانه‌ی هنرمندان به تهيه‌كننده‌گی موسسه‌ی انديشه‌سازان
• تيرماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی گل‌های شمع‌دانی.
• بهمن‌ماه: اجرای نمايش گل‌های شمع‌دانی در جشن‌واره‌ی تئاتر.
• اسفندماه‌: اجرای عمومی نمايش قرمز و ديگران در سالن قشقایی، تئاتر شهر.
• اجرای نمايش‌نامه‌خوانی با خشم به يادآر نوشته‌ی جان آزبرن در خانه‌ی هنرمندان به تهيه‌كننده‌گی موسسه‌ی انديشه‌سازان.

۱۳۸۳)

• فروردين‌ماه: ادامه‌ی اجرای قرمز و ديگران در سالن قشقایی تتاتر شهر.
• تيرماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی تنها راه ممكن.
• شهريورماه: ساخت فيلم كوتاه ‌قرمز و ديگران
• آبان‌ماه: تشکیل گروه تئاتر «اين روزها».
• دی‌‌ماه: اجرای عمومی نمايش گل‌هاي شمع‌دانی.
• بهمن‌ماه: اجرای نمايش تنها راه ممكن در جشن‌واره‌ی تئاتر.

۱۳۸۴)

• اردی‌‌بهشت‌ماه: دريافت نشان خانه‌ی تئاتر از كانون كارگردانان.
• خردادماه: چاپ نمايش‌نامه‌ی رقص كاغذپاره‌ها، موسسه‌ی انديشه‌سازان.
• تيرماه: چاپ نمايش‌نامه‌ی دل سگ، و چاپ دوم زمستان ۶۶، موسسه‌ی انديشه‌سازان.
• شهريورماه: اجرای عمومی نمايش تنها راه ممكن در سالن سايه، تئاتر شهر.
• سیزده شهريور: دریافت جایزه‌ی بِه‌ترین نمایش‌نامه از کانون ملی منتقدان برای نگارش نمایش‌نامه‌ی گل‌های شمع‌دانی.
• بهمن‌ماه: كارگردانی تئاتر تلويزيونی زمستان ۶۶ برای شبكه‌ی چهار.

۱۳۸۵)

• فروردين‌ماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی ماه در آب.
• اردی‌‌بهشت‌ماه: پخش تئاتر تل‌ويزيونی زمستان ۶۶ از شبكه‌ی چهار· شهريورماه: اجراي عمومی نمايش ماه در آب در سالن سايه، تئاتر شهر.

۱۳۸۶)

• اردی‌‌بهشت‌ماه: در جشن‌واره‌ی دانش‌جويی، بخشی با عنوان مسابقه‌ی نمايش‌نامه‌خوایي: مروری بر آثار محمد يعقوبی گذاشته شد و پنج نمايش‌نامه‌ی من توسط گروه‌های مختلف دانش‌جويی نمايش‌نامه‌خوانی شد. جالب است كه دو گروه از تاريكی را نمايش‌نامه‌خوانی كردند.
• تيرماه: نمايش‌نامه‌ی از تاريكی را برای اجرا به شورای نظارت تئاتر شهر دادم كه شايد بعد از شش سال تصويب شود. به هر حال تا آن زمان يك بار توسط خودم و دوبار هم در جشن‌واره‌ی دانش‌جويی نمايش‌نامه‌خوانی شده و هيچ اتفاق ناجوری هم نيفتاده بود. ولی از تاريكی بار ديگر اجازه‌ی اجرا نگرفت.
• مردادماه: پخش نمايش راديويی روز دروغ از بی‌بی‌‌سی فارسی به كارگردانی مهرداد سيف.
• دی‌‌ماه: چاپ نمايش‌نامه‌ی از تاريكی در فصل‌نامه‌ی پاياب، شماره‌ي ۱۶.
• بهمن‌ماه: اجرای نمايش ماچيسمو در جشن‌واره‌ی‌ تئاتر.

۱۳۸۷)

• خردادماه: كارگردانی تئاتر تل‌ويزيونی «آدم خواب‌ش می‌گيره» نوشته‌ی علی نصيريان برای شبكه‌ی چهار.
• خردادماه: كارگردانی تئاتر تل‌ويزيونی دل سگ بر اساس رمانی از ميخائيل بولگاكف برای شبكه‌ی چهار.
• چهارده تيرماه: پايان اجرای نمايش ماچيسمو، ۲۸ اجرا در سالن چهارسو، تئاتر شهر.
• شهريورماه: نگارش نمايش‌نامه‌ی خشك‌سالی و دروغ.
• مهر و آبان‌ماه: اجرای عمومی نمایش خداحافظ به کارگردانی آيدا كيخایی در تالار مولوی.
• سی آذرماه و چهار دی نمايش‌نامه‌خوانی خيانت نوشته‌ی هارولد پينتر در خانه‌ی هنرمندان. نقد چاپ‌شده در روزنامه‌ی جمهوری اسلامی را در این باره بخوانید: خیانت در هنر.
• بیست‌وپنج دی‌‌ماه. اجرای زمستان ۶۶ در برنامه‌ی راديو تئاتر به كارگردانی فريدون محرابی در خانه‌ی هنرمندان.
• شش بهمن‌ماه. اجرای نمايش خشك‌سالی و دروغ در جشن‌واره‌ی تئاتر، سالن چهارسو.
• چاپ نمایش‌نامه‌ی تنها راه ممكن در فصل‌نامه‌ی پایاب شماره‌ی نوزده. این تنها راه ممکن بود برای چاپ نمایش‌نامه‌ام تنها راه ممكن و تن‌ندادن به ممیزی وزارت ارشاد که از من می‌خواست چند قطعه نمایش‌نامه‌ را از متن حذف کنم. برای بیش‌تر دانستن در این باره نامه‌ام را به نشر قطره بخوانید.
• اسفندماه: نگارش نمایش‌نامه‌ی برلین.

۱۳۸۸)

• نه خردادماه: اجرای نمایش برلین به کارگردانی سعید چنگیزیان در خانه هنرمندان، دو اجرا در یک روز.
• اجرای نمايش خشک‌سالی و دروغ از بیست مردادماه تا سوم مهرماه، سی و شش اجرا در سالن چهارسو، تئاتر شهر.
• نوزده مهرماه: سفر به آلمان برای اجرای نمایش خشک‌سالی و دروغ در مول‌هایم.
• بیست‌ودوم مهرماه برابر با چهارده اکتبر، اجرای نمایش خشک‌سالی و دروغ در مول‌هایم.
• آبان‌ماه: کارگردانی تئاتر تل‌ویزیونی خانم سویج عجیب، نوشته‌ی جان پاتریک.

‌‌· آبان‌ماه: کارگردانی نمایش‌نامه‌خوانی از پشت شیشه‌ها نوشته‌ی اکبر رادی در فرهنگ‌سرای ارسباران.

• اسفندماه: اجرای نمایش يك دقيقه سكوت به کارگردانی آيدا كيخايي، سالن سمندریان، دانش‌گاه تهران.

۱۳۸۹)

• هفده اردی‌بهشت‌ماه: اجرای نمایش يك دقيقه سكوت به کارگردانی آيدا كيخایی‌، جشن‌واره‌ی دانش‌گاهی.
• اجرای عمومی نمایش يك دقيقه سكوت به کارگردانی آيدا كيخایی، از نوزده اردی‌بهشت‌ماه در تالار مولوی.
• اردی‌بهشت‌ماه: چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌ی خشک‌سالی و دروغ، انتشارات افراز. پس از شش سال سرانجام یکی از نمایش‌نامه‌هایم با کم‌ترین سانسور (شگفتا! ۸ کلمه و نه چندین صفحه) اجازه‌ی چاپ و انتشار گرفت، بی‌گمان به این دلیل که من جای هر واژه‌ای که حدس می‌زدم سانسور شود مانند اجرا وا‌ژه‌ی بیست‌و‌پنج را جای‌گزین کرده بودم. این هشت واژه را که از دست‌‌م در رفته بود کارمندان وظیفه‌شناس اداره‌ی کتاب شناسایی کرده و به من تذکر دادند تا اصلاح کنم. جالب این است که کارمندان وظیفه‌شناس در متن اصلاحیه پیش‌نهاد هم به من دادند. مثلن از من خواستند به‌جای لاس می‌زنن بنویسم گپ می‌زنن یا بوس می‌فرستد را اصلاح کنم و بی‌گمان منظورشان این بود که وا‌ژ‌ی بوس قبیح است و جایش واژه‌‌ای دیگر بنویسم و در این مورد خودشان هم هیچ پیش‌نهادی به ذهن‌شان نرسیده بود. البته آنان حقوق می‌گیرند که فقط بگویند چه ننویسم نه که چه بنویسم. من جای همه‌ی موردهای سانسوری هم وا‌ژه‌ی بیست‌و‌پنج را نوشتم. پس لاس می‌زنن شد: بیست‌وپنج می‌زنن. بوس می‌فرستد شد: بیست‌وپنج می‌فرستد.
• اجرای نوشتن در تاریکی از نهم آبان تا دوم آذرماه، بیست‌ویک روز در سالن چهارسو، تئاتر شهر.
• چاپ نمایش‌نامه‌‌های تنها راه ممکن و یک دقیقه سکوت در کتابی به نام تنها یک، انتشارات افراز.

اجازه‌ی چاپ يك دقيقه سكوت پس از دو بار ردشدن یک بار در دوره‌ی دوم ریاست‌جمهوری خاتمی و یک بار هم در دوره‌ی اول احمدی‌نژاد فقط به این معناست که سانسور در کشور ما سیستم ندارد و سلیقه‌ای است. سال پیش خشک‌سالی و دروغ پر از واژه‌ی بیست‌وپنج به‌جای واژه‌های از نظر سانسورچیان مسئله‌دار چاپ شد اما برای چاپ تنها یک نپذیرفتند که بیست‌وپنج جای‌گزین واژه‌های ممنوع شود. تنها راه ممکن را هم قبلن دو سه سال پیش انتشارات قطره می‌خواست چاپ کند که برادران ساتوربه‌دست اداره‌ی کتاب چاپ آن را مشروط کردند به حذف چندین صفحه و من تن ندادم به چاپ. ولی این‌بار که انتشارات افراز برای گرفتن مجوز فرستاد فقط حذف چند کلمه را خواسته بودند که تن دادم. البته که مجوزدادن برای چاپ این دو نمایش‌نامه هیچ مَ‌را امیدوار به خوب‌شدن وضعیت اداره‌ی ممیزی کتاب نکرده است.

۱۳۹۰)

• شهریور و مهرماه: اجرای دوباره‌ی نمایش‌نامه‌ی زمستان ۶۶، تئاتر شهر، سالن چهارسو. خبر اجرای دوباره‌ی زمستان ۶۶ واکنش بی‌خردانه‌‌ی برخی تئاتری‌ها را در پی داشت که وادارم کرد تا مدتی وقت بگذارم برای پاسخ به یاوه‌های این عده. برای دانستن ماجرا یادداشت‌م را در این باره بخوانید. ولی استقبال بی‌مانند تماشاگران از روز نخست تا پایان اجرا بِه‌ترین پاسخ به مخالفان بازاجرای زمستان ۶۶ بود. زمستان ۶۶ پرتماشاگرترین تئاتر سالن چهارسو در تاریخ اجراهای پس از انقلاب شد. بیش از ده هزار تماشاگر در سی و هفت روز و شصت اجرا. هفته‌های اول فقط روزهای آخر هفته دو بار اجرا می‌کردیم. دو سه هفته‌ی پایانی هر روز دو اجرا.
• آذر و دی‌ماه: اجرای دوباره‌ی نمایش خشک‌سالی و دروغ. این‌بار در سالن شماره‌ی یک ایران‌شهر. سالن از شب اول پر از تماشاگر بود. هفته‌ی دوم درخواست کردیم که حاضریم چهارشنبه‌ها تا جمعه‌ها روزانه دو بار اجرا کنیم. موافقت شد. درست اولین روزی که قرار بود دو اجرا کنیم خبر توقیف کارمان را شنیدیم. دشت‌گلی سرپرست بی‌تدبیر مرکز هنرهای نمایشی نامه‌ی توقیف را به ایران‌شهر فکس کرده بود. من شگفت‌زده از این‌ ماجرا پی‌گیر شدم و راست یا دروغ می‌گفتند یکی دو تئاتری زیرآب ما را زدند. شاید هم ما قربانی جنگ پنهان شهرداری و وزارت ارشاد شده بودیم. روزی معلوم خواهد شد. من در این ارتباط نامه‌ای به کانون کارگردانان نوشتم که این‌جا می‌توانید بخوانیدش. در این نامه تصویر دست‌‌نوشته‌ی سانسورچی‌ها را هم خواهید دید . واقعن خواندنی‌ست. این دست‌نوشته خیلی به کارم آمد. سرانجام بعد از یک هفته دونده‌گی و یاری روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها توانستم دوباره اجازه‌ی اجرا بگیرم ولی با وجود استقبال بیش از حد اجازه ندادند روزانه دو بار اجرا کنیم همان‌طور که در تئاتر شهر زمستان ۶۶ را روزانه دو بار اجرا می‌کردیم. اجازه‌ی تمدید اجرا هم ندادند. روزهای پایانی اجرا تماشاگران صبح زود می‌آمدند صف می‌کشیدند تا شاید بتوانند بلیت بخرند ولی بیش‌تر بلیت کارمان هفته‌ی قبل پیش‌فروش می‌شد. مجوز اجرای ما تا پایان دی‌ماه بود و بیش از آن اجرا ندادند. تماشاگران برگه‌هایی امضا کردند و خواهان ادامه‌ی اجرا شدند ولی بی‌فایده بود. بهانه‌ی مدیران اجرای نمایش بعدی بود به کارگردانی آقای مسعود رایگان. من موافقت کتبی آقای رایگان را هم گرفتم که حاضر است دیرتر اجرا کند تا ما ادامه دهیم حتا حاضر است هم‌زمان با هم اجرا کنیم. ما ساعت چهار بعد از ظهر و دو ساعت بعد خودشان. پاسخ مدیران هم‌چنان نه بود. انگار نمی‌خواستند تئاتری که هیچ کمک دولتی دریافت نکرده بود روی پای خود بایستد.
• دوم بهمن ۱۳۹۰، (۲۲ ژانویه ۲۰۱۲)، اجرای نمایش «تنها راه ممکن» توسط گروه تئاتر «رها»، به کارگردانی «امیر صالحی»، نخستین تئاتر فارسی‌زبان در شهر کلگری، کانادا
• شش اسفندماه: دریافت جایزه‌ی بِه‌ترین نمایش‌نامه از پنجمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبیات نمایشی، کانون نمایش‌نامه‌نویسان خانه‌ی تئاتر ایران برای نگارش نمایش‌نامه‌ی يك دقيقه سكوت.
• بیست و بیست‌ویک اسفند، (۱۱ و ۱۲ مارچ ۲۰۱۲)، نمایش‌نامه‌خوانی «نوشتن در تاریکی» توسط گروه تئاتر «داروگ» به کارگردانی «بلا وارده»، کالیفرنیا، امریکا.

۱۳۹۱)

• بیست تا بیست‌و‌دو فروردین، (۸ تا ۱۰ آپریل)، اجرای نمایش «رقص کاغذپاره‌ها» توسط گروه تئاتر «حامی» به کارگردانی «حامد هوشیار» در شهر گوتنبرگ، سوئد.
• بیست‌وهفت اردی‌بهشت‌ماه(۱۶ ماه مِی): نمایش‌نامه‌خوانی «یک دقیقه سکوت» به زبان انگلیسی در سانفرانسیسکو، امریکا، ترجمه و کارگردانی ترنج یقیزاریان.
• خردادماه: ترجمه، چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌های «ماه در آب» و «خشک‌سالی و دروغ» در ترکیه، ترجمه‌ی هومن بهمنی جلالی، انتشارات Mitos Boyut.
• تیر و مردادماه: نگارش سی‌وسه درصد نیل سایمون بر اساس نمایش‌نامه‌ی فصل دوم نوشته‌ی نیل سایمون و ترجمه‌ی شهرام زرگر، به کارگردانی افسانه ماهیان، سالن استاد سمندریان، ایران‌شهر.
• هشتم مهرماه: دریافت جایزه‌ی کارگردانی از انجمن منتقدان و نویسنده‌گان خانه‌ی تئاتر برای اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ”.
• بیست آذر تا بهمن‌ماه: کارگردانی نمایش “برهان” نوشته‌ی دیوید اوبورن، فرهنگ‌سرای نیاوران.
• بیست‌ونه آذرماه برابر با اول مارچ ۲۰۱۲: نمایش‌نامه‌خوانی “یک دقیقه سکوت” به زبان فرانسه در بلژیک، بروکسل، مترجم: لیلین آنژو، کارگردان: Frédéric Dussenne.

۱۳۹۲)

• اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ” در ترکیه، دانش‌گاه آنکارا، گروه انجمن تئاتر دانش‌گاه آنکارا، کارگردان: اوزان ایشیک، زمان اجرا: ۱۶و ۱۸ و ۲۰ آوریل.
• اجرای نمایش “قرمز و دیگران” در امریکا (برکلی) به زبان فارسی، گروه تئاتر داروگ، کارگردان: بلا واردا.
• سوم خرداد تا بیست‌وشش تیرماه: کارگردانی مشترک با آیدا کیخایی: اجرای نمایش “مرد بالشی” نوشته‌ی مارتین مک‌دونا، ترجمه‌ی زهرا جواهری، تماشاخانه‌ی ایران‌شهر.
• بیست‌وسوم مرداد تا هشتم شهریورماه: ادامه‌ی اجرای نمایش “مرد بالشی” در فرهنگ‌سرای ارسباران نوشته‌ی مارتین مک‌دونا.
• مردادماه:اجرای نمایش برلین به شیوه‌ی تئاتر شورایی، به کارگردانی آریان رضایی در سالن استاد ذولفقاری در دومین جشن‌واره تئاتر شهر اجرا (کار برگزیده‌ی جشنواره).
• دوم شهریورماه: دریافت جایزه‌ی به‌ترین نمایش سال برای اجرای “خشک‌سالی و دروغ” از کانون ملی منتقدان.
• پنج آبان‌ماه برابر با ۲۷ اکتبر : اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ” در واشنگتن، کارگردان: فرید بزرگ‌مهر.
• چهارم آذرماه برابر با ۲۴ نوامبر : اجرای نمایش‌نامه‌خوانی “یک دقیقه سکوت” در کانادا، دانش‌گاه تورنتو.
• یک‌شنبه بیستم بهمن‌ماه برابر با ۹ فِوریه : اجرای نمایش‌نامه‌خوانی “یک دقیقه سکوت” در کانادا، دانش‌گاه تورنتو.
• ده اسفندماه برابر با اول مارچ ۲۰۱۴: نمایش‌نامه‌خوانی “یک دقیقه سکوت” به زبان فرانسه در بلژیک، بروکسل، مترجم: لیلین آنژو، کارگردان: Philippe Beheydt.

۱۳۹۳)

• هفتم و هشتم اردی‌بهشت‌ماه: اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ” در ترکیه، جشن‌واره‌ی تئاتر آدانا، نخستین تئاتر ایرانی در جشن‌واره‌ی آدانا.
• بیستم فروردین تا پایان خرداد ماه: اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ” در فرهنگ‌سرای نیاوران با استقبال چشم‌گیر مردم روبه‌رو شد. سومین بار بود که خشک‌سالی و دروغ را اجرا می‌کردیم. تعداد اجراهای این نمایش به بیش از صد و بیست اجرا رسیده است.
• بیستم اردی‌بهشت‌ماه برابر با ده مای ماه ۲۰۱۴: نمایش‌نامه‌خوانی “یک دقیقه سکوت” به زبان فرانسه در کانادا، مونترآل، مترجم: لیلین آنژو، کارگردان مهدی گلیج.
• بیست و دوم خرداد تا بیست‌وچهار تیرماه: اجرای نمایش “هیولاخوانی” در تئاتر شهر، سالن چهارسو.
• خردادماه: اجرای نمایش “خشک‌سالی و دروغ” به زبان کردی در کردستان عراق، مترجم: مریوان حلبچه‌ای، کارگردان: محمد مصطفی.
• هفده تیر تا پایان مرداد ماه: اجرای نمایش دل سگ، تماشاخانه‌ی ایران‌شهر، سالن استاد ناظرزاده.
• شش مهرماه برابر با ۲۸ سپتامبر: اجرای نمایش “یک دقیقه سکوت” در واشنگتن به زبان فارسی، کارگردان: شهره عاصمی.
• آذرماه: چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌ی “رقص کاغذپاره‌ها”، انتشارات افراز.
• اسفندماه: اجرای خشک‌سالی و دروغ در کانادا ( ۲۸ فوریه: یک اجرا مونترال، ۸ مارچ: دو اجرا در ونکوور، ۱۳ مارچ: دو اجرا در تورنتو).
• اسفندماه: ۲۷ و ۲۸ فوریه و ششم تا هشتم مارچ، اجرای نمایش “یک دقیقه سکوت” در امریکا (برکلی) به زبان فارسی، ، گروه تئاتر داروگ، کارگردان: بلا وارده.

۱۳۹۴)

• چهارده تا شانزده ژوئن: اجرای نمایش “یک دقیقه سکوت” در پراگ، به کارگردانی آزاده محمدی.
• خردادماه، فیلم‌نامه‌نویس، بازی‌گردان و مشاور کارگردان فیلم خشک‌سالی و دروغ.
• شش نوامبر، سفر به پراگ برای تماشای جرای نمایش “یک دقیقه سکوت” به کارگردانی آزاده محمدی در جشن‌واره‌ی هنر خاورمیانه.
• نه نوامبر، سخن‌رانی درباره‌‌‌ی تئاتر ایران در دانش‌گاه پراگ برای دانش‌جویان رشته‌ی مطالعات تئاتر، عنوان سخن‌رانی “تئاتر نافرمان، کارکرد تئاتر در ایران از گذشته تا کنون”.
• بیست نوامبر هم‌زمان با بیست و نه آبان‌ماه: دریافت جایزه‌ی سوم نمایش‌نامه‌نویسی از فستیوال فرینج تورنتو.
• بیست و دوم نوامبر، نمایش‌نامه‌خوانی قرمز و دیگران به کارگردانی محمد عاقبتی در دالاس، تگزاس.
• دی‌ماه، ترجمه، چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌ی یک دقیقه سکوت به زبان ترکی استانبولی، ترجمه‌ی هومن بهمنی جلالی، انتشارات میتوس بویوت.
• فوریه  اجرای نمایش برهان در تورنتو، سالن فیرویو، دو اجرا.

. مارچ؛ اجرای نمایش برهان در مونترآل، یک اجرا.

۱۳۹۵)

• مرداد ماه: اجرای نمایش یک دقیقه سکوت به کارگردانی محمد یعقوبی در فستیوال سامرورکس، سالن تئاتر فکتوری، تورنتو، کانادا.
• شهریورماه:  هفده و هجده سپتامبر، برگزاری کارگاه شش‌روزه‌ی تئاتر و نمایش‌نامه‌خوانی تنها راه ممکن پروژه‌ی پایانی کارگاه شش‌روزه‌ی تئاتر در دالاس، تگزاس.
• سی‌ویکم شهریورماه: اجرای نمایش مرد بالشی، کارگردانی مشترک آیدا کیخایی و محمد یعقوبی در سالن تئاتر فیرویو، تورنتو، کانادا.
• مهرماه: اجرای نمایش مرد بالشی کارگردانی مشترک آیدا کیخایی و محمد یعقوبی در فستوال مک‌دونا، شهر پرم، روسیه.
• مهرماه: اجرای مرد بالشی کارگردانی مشترک آیدا کیخایی و محمد یعقوبی در سالن تئاتر باران (سیزده شب)، تهران.
• آبان و اذرماه: اجرای نمایش ماه در آب به کارگردانی محمد یعقوبی در سالن تئاتر باران (چهل و هفت شب)، تهران.
• دی‌ماه: اجرای نمایش تنها راه ممکن در سالن تئاتر باران به کارگردانی محمد یعقوبی (هشت شب)، پروژه‌ی پایانی کارگاه تئاتر محمد یعقوبی به نام سی‌ودو حرف برای اجرا.
• بهمن‌ماه:  ادامه‌ی اجرای نمایش تنها راه ممکن در سالن سایه‌ی تئاتر شهر (ده شب)، پروژه‌ی پایانی کارگاه سی‌ودو حرف برای اجرا.
• هفت اسفندماه (هم‌زمان با بیست‌وپنج فوریه ۲۰۱۷ ): نمایش‌نامه‌خوانی یک دقیقه سکوت به زبان فرانسه در تئاتر ملی سالزبورگ.
• سیزده و چهارده اسفندماه: اجرای نمایش خشک‌سالی و دروغ در سیدنی (استرالیا) به کارگردانی علی شادکامی.

۱۳۹۶)

• فروردین‌ و اردی‌بهشت ماه: اجرای نمایش برلین به کارگردانی آریان رضایی، تهران، تئاتر شهر.
• سیزده مرداد ماه: اجرای نمایش هیولاخوانی نوشته‌ی نغمه ثمینی در تورنتو به کارگردانی محمد یعقوبی.
• ده آذرماه. پایان نگارش نخستین نمایش‌نامه به زبان انگلیسی به نام: Persimmon.
• بیست‌وپنج آذرماه. نکوداشت محمد یعقوبی و اهدای نشان عالی و لوح سپاس خانه تئاتر در مراسم هشتمین دوره‌ی انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی به پاس آفرینش نمایش‌نامه‌های خلاقانه و تلاش برای توان‌گر ساختن ادبیات نمایشی ایران.

۱۳۹۷)

• بیست‌وپنجم و بیست‌وششم و سی‌‌‌ویکم تیرماه: اجرای نمایش تنها راه ممکن در تورنتو و کیچنر، کانادا، پروژه‌ی پایانی کارگاه تئاتر سی‌ودوحرف برای اجرا.
• شهریورماه: نگارش سه نمایش‌نامه‌ی کوتاه برای مجموعه‌ی رقص کاغذپاره‌ها به نام‌های: او، نبض و هدیه‌ی تولد.
• هفتم تا سیزدهم آبان‌ماه: اجرای نمایش رقص کاغذپاره‌ها به کارگردانی مشترک با آیدا کیخایی، تورنتو، سالن DanceMakers، استودیو ۳۱۳.
• هفدهم تا بیست‌م آبان:‌ اجرای یک دقیقه سکوت به کارگردانی Dr. Kelly Carolyn Gordon، دانش‌گاه کنکوردیا، آستین، تگزارس، امریکا.

۱۳۹۸)

• فروردین (مارچ ۲۰۱۹): اجرای نمایش‌نامه‌ی تنها راه ممکن به زبان انگلیسی در سالن Canadian Stage از بیست‌ونه تا سی‌ویک ماه مارچ، کانادا، تورنتو.
• دی‌ماه (دوهم،‌دوازده و هجدم ژانویه ۲۰۲۰):  اجرای نمایش‌نامه‌ی زمستان شصت‌وشش به زبان انگلیسی در فستیوال Next Stage، کانادا، تورنتو.

۱۳۹۹)

. بیست اسفندماه (ده مارچ ۲۰۲۱): دریافت جایزه‌ی پن (کاهوتس تیاتر) ‌برای نگارش اولین نمایش‌نامه‌ی خود به زبان انگلیسی به نام Persimmon (خرمالو).

۱۴۰۰)

• اجرای نمایش دل‌سگ به انگلیسی در فستیوال نکست‌استیج (تورنتو، کانادا). به دلیل کووید اجرا به صورت آن‌لاین ضبط و پخش شد.
• نگارش نمایش‌نامه‌ی کوتاه مادر.
• کارگردانی‌ی دو نمایش کوتاه مادر و هدیه‌ی تولد ضبط‌شده توسط دوربین ۳۶۰درجه و انتشار آن‌لاین آن در فستیوال تئاتر فرینج تورنتو.
• کارگردانی‌ی فیلم کوتاه مادر یکی از سه فیلم مجوعه‌ای به نام Liminal Spaces: A Digital Play Trilogy
• نگارش نمایش‌نامه تیمور لنگ (Earworm) به فارسی و انگلیسی.

۱۴۰۱)

• اجرای آن‌لاین و زنده‌ی نمایش  Persimmon (خرمالو) به انگلیسی و ضبط آن با دوربین ۳۶۰ درجه.
• ساخت فیلم کوتاه مثل ماهی بی آب (بر اساس نمایش‌نامه‌ی صدای انسانی نوشته‌ی ژان کوکتو)
• چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌ی زمستان ۶۶ به دوزبانه انگلیسی و فارسی توسط انتشارات نمایش‌نویسان کانادا.

۱۴۰۲)

• اجرای نمایش تیمور لنگ به زبان فارسی و Earworm به انگلیسی.

۱۴۰۳)

• بازی در فیلم بلند سینمایی‌ی Afterlove به کارگردانی‌ی مرجان هاشمی.

۱۴۰۴)

• اجرای نمایش‌نامه‌ی یک دقیقه سکوت به انگلیسی در دانش‌گاه پرینستون (امریکا) به کارگردانی‌ی نیکو ممدوحی.
• چاپ و انتشار نمایش‌نامه‌ی Earworm به انگلیسی توسط انتشارات نمایش‌نویسان کانادا.
• نگارش نمایش‌نامه‌ی نوستوس به زبان انگلیسی.

۱۴۰۵)

• کارگردانی و اجرای نمایش‌ نوستوس به زبان انگلیسی در فستیوال فرینج تورنتو.